OLIMPIADA WIEDZY O ŻYWNOŚCI I ŻYWIENIU

   W naszej szkole odbyły się eliminacje XVII Olimpiady Wiedzy o Żywności i Żywieniu "Żywność tradycyjna i kuchnie narodowe". Do etapu okręgowego, który odbędzie się 11 stycznia 2013 roku w Warszawie, zakwalifikowały się uczennice klasy IV Technikum Żywienia i Gospodarstwa Domowego : Katarzyna Jachimowicz i Aneta Tarka. Zwycięzcom gratulujemy.

 

SZLAKIEM WIELKICH POLAKÓW W DNIU ŚWIĘTA NIEPODLEGŁOŚCI

11 listopada, w dniu Święta Niepodległości, ulicami Warszawy - szlakiem pomników bohaterów narodowych - przejdzie marsz "Razem dla Niepodległej". Marsz rozpocznie się około godz. 13.15 przy pomniku Marszałka Józefa Piłsudskiego, naprzeciwko Grobu Nieznanego Żołnierza, będzie się zatrzymywać przy pomnikach Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Wincentego Witosa, Stefana Grota-Roweckiego, Ignacego Jana Paderewskiego, Romana Dmowskiego i zakończy się przy pomniku Marszałka Józefa Piłsudskiego przy Belwederze. Na marsz "Razem dla Niepodległej" zaprasza Prezydent RP. Filmik promujący wydarzenie poniżej.

DOBRZY LUDZIE W CZASACH ZŁA - IRENA SENDLEROWA, JAN KARSKI, JANUSZ KORCZAK

       Dobrzy ludzie w czasach zła- Irena Sendlerowa, Jan Karski, Janusz Korczak to program opracowany przez Centrum Edukacji Obywatelskiej, którego celem jest zapoznanie uczniów z biografią  trzech wybitnych postaci oraz z zasadami, jakimi kierowali się w swoich działaniach.

     Z inicjatywy pani Zdzisławy Rycyk-Lubaś i pani Moniki Orzechowskiej nasza szkoła również  zgłosiła udział w tym projekcie. W zajęciach poświęconych tym trzem wyjątkowym osobom udział biorą klasy drugie: technik rolnik, architektura krajobrazu oraz żywienia i usług gastronomicznych. Uczniowie poznali  już  biografie bohaterów, mieli okazję  podyskutować o odwadze, odpowiedzialności społecznej, współczuciu. Dyskusję zakończyli cenną uwagą, iż postawa człowieka wobec zła jest świadectwem wartości moralnych, którymi się on  kieruje w życiu. W najbliższym czasie w ramach projektu zostanie przygotowana prezentacja multimedialna poświęcona bohaterom programu, wystawa oraz montaż poetycko-filmowy. 

IRENA STANISŁAWA SENDLER z domu Krzyżanowska urodziła się 15 lutego 1910 roku w Warszawie. Polska działaczka społeczna i charytatywna. Jej ojciec, Stanisława Krzyżanowski, był lekarzem, który leczył chorych niezależnie od religii, narodowości czy statusu społecznego. Po śmierci ojca , w 1920 roku, wraz z matka przeprowadziła się do Piotrkowa Trybunalskiego. Tutaj ukończyła Gimnazjum Heleny Trzcińskiej, wstąpiła do harcerstwa i poznała przyszłego męża – Mieczysława Sendlera. Po zdaniu matury rozpoczęła studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Po dwóch latach przeniosła się na polonistykę. Na podstawie zasady Numerus clausus na końcu indeksu pieczętowano stronę lewą – dla Żydów, prawą – stronę aryjską, Irena skreśliła napis strona aryjska w indeksie. Została zawieszona na kilka lat w prawach studenta, studia skończyła dopiero w  1939 r. W 1931 ro wyszła za mąż za Mieczysława Sendlera. Wtedy rozpoczęła pracę w pomocy społecznej – w Sekcji Pomocy Matce i Dziecka przy Obywatelskim Komitecie Pomocy Społecznej.

Zaczęła pomagać Żydom jeszcze przed powstaniem getta warszawskiego. W grudniu 1942 roku Rada Pomocy Żydom „Żegota” mianowała ją szefową wydziału dziecięcego. Współpracowała z polską organizacją pomocową działającą pod niemieckim nadzorem i zorganizowała przemycanie dzieci żydowskich z getta, umieszczając je w przybranych rodzinach, domach dziecka i u sióstr katolickich w Warszawie. Uratowała około 2500 dzieci z warszawskiego getta. Ich nazwiska przechowała w słoiku zakopanym w ziemi.

Irena Sendlerowa za swoją działalność została aresztowana w 1943 roku przez Gestapo, była torturowana i skazana na śmierć.  „Żegota” zdołała ją uratować, przekupując niemieckich strażników.

Po wojnie pracowała na rzecz dzieci, mi.in. tworzyła domy sierot, powołała Ośrodek Opieki nad Matką i Dzieckiem- instytucje pomocy rodzinom bezrobotnym. Dane jej było doświadczyć, równie ciężkich jak ze strony Gestapo, prześladowań komunistycznego Urzędu Bezpieczeństwa. W więzieniu straciła dziecko. W PRL zupełnie o niej zapomniano. Przesądził o tym jej AK- owski rodowód.

W 1965 roku został uhonorowana przez izraelski instytut YadVashem medalem Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata. W 1983 r. zasadziła drzewko na terenie YadVashem.

Została odznaczona:

- 10 listopada 2003 r. Orderem Orła Białego

- 7 listopada 2001 r. Krzyżem Komandorskim z Gwiazda Odrodzenia Polski

- 12 czerwca 1996 r. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski

11 kwietnia 2007 r. Międzynarodowa Kapituła Orderu Uśmiechu odznaczyła Irenę Sendler Orderem Uśmiechu. Sendlerowa powiedziała, że obok listu od Ojca Świętego Jana Pawła II i tytułu Sprawiedliwej śród Narodów Świata to Order Uśmiechu, odznaczenie od dzieci, jest dla niej największym szczęściem, jakie ją spotkało.

Irena Sendler zmarła 12 maja 2008 r. w Warszawie. Została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim.

JAN KARSKI, właściwie Jan Kozielewski,urodził się  24 kwietnia 1914 w Łodzi. Polski prawnik i dyplomata, historyk, od 1939 w konspiracji, kurier i emisariusz władz Polskiego Państwa Podziemnego, świadek Holokaustu.

Wychował się w katolickiej rodzinie, w środowisku wielokulturowej Łodzi. Rodzina Kozielewskich mieszkała przy ulicy Kilińskiego 71, w kamienicy czynszowej, w której większość lokatorów była pochodzenia żydowskiego. Ukończył wydział prawa i dyplomację na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie,  był prymusem w Szkole Podchorążych artylerii konnej we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu praktyki dyplomatycznej, w styczniu 1939 roku został zatrudniony w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

Od stycznia 1940 roku działał z ramienia władz podziemnych w misjach kurierskich do rządu polskiego na uchodźstwie.

Latem 1942 roku Cyryl Ratajski, Delegat Rządu na Kraj, powierzył mu misję do premiera, generała Władysława Sikorskiego.

Karski wypełniając powierzoną mu misję udał się do okupowanej Polski. Był kurierem i emisariuszem politycznym. W podziemiu znany był pod pseudonimem „Witold”. Używał także innych: „Piasecki”, „Kwaśniewski”, „Znamierowski”, „Kruszewski”, „Kucharski”. Dwukrotnie, w tajemnicy przed administracją niemiecką, udawał się do getta warszawskiego. Aby zebrać dalsze materiały, w przebraniu niemieckiego żołnierza wszedł do obozu zagłady, w Izbicy Lubelskiej.

Jesienią 1942 roku wyprawił się do Wielkiej Brytanii z najważniejszą misją swojego życia, podczas której jako naoczny świadek zdał relację o eksterminacji Żydów. Przekazał także informacje o strukturze, organizacji i funkcjonowaniu Państwa Podziemnego w okupowanej Polsce. Rząd generała Sikorskiego postanowił „Raport Karskiego” przekazać z prośbą o pomoc rządom Anglii i USA. Na podstawie dokumentów przywiezionych przez Karskiego w postaci mikrofilmów i potwierdzonych jego świadectwem, ówczesny minister spraw zagranicznych w rządzie RP w Londynie, Edward Raczyński, przygotował i 10 grudnia 1942 przedstawił aliantom szczegółowy raport o holokauście^.

W lipcu 1943 roku Karski został przyjęty przez Franklina Delano Roosevelta, prezydenta USA. Polski wysłannik apelował do przedstawicieli najwyższych władz alianckich o ratunek dla Żydów. Przedstawiał swój „raport” wszędzie, gdzie udało mu się dotrzeć - politykom, biskupom, przedstawicielom mediów i przemysłu filmowego z Hollywood oraz artystom. Wyuczył się go na pamięć i streścił w 18 minutach, tak aby nie „nudzić” słuchaczy. Jednak nigdzie nie znalazł zainteresowania tragedią narodu żydowskiego. Wiele osób, z którymi rozmawiał, nie wierzyło w jego relacje i uznawało je za propagandę polskiego rządu na wychodźstwie.

Po wojnie związał się z jezuickim Uniwersytetem Georgetown w Waszyngtonie, gdzie przez 40 lat wykładał na Wydziale Służby Zagranicznej stosunki międzynarodowe.

W 1982 roku otrzymał tytuł Sprawiedliwego wśród Narodów Świata i posadził drzewko na terenie YadVashem w Jerozolimie. W 1994 roku otrzymał honorowe obywatelstwo państwa Izrael. W 1995 roku otrzymał Order Orła Białego. Osiem uniwersytetów amerykańskich i polskich (m.in. Uniwersytet Warszawski,Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskieji Uniwersytet Łódzki) uhonorowało go doktoratami honoris causa.

 Jan Karski zmarł 13 lipca 2000 roku w Waszyngtonie i został pochowany na tamtejszym cmentarzu Góry Oliwnej. Prestiżowy amerykański tygodnik „Newsweek” uznał Karskiego za jedną z najwybitniejszych postaci XX wieku, jego wojenną misję określił zaś mianem jednego z moralnych kamieni milowych cywilizacji upływającego stulecia

W kwietniu 2012 roku Jan Karski został pośmiertnie odznaczony Medalem Wolności przez prezydenta Baracka Obamę

JANUSZ KORCZAK, właść. Henryk Goldszmit,  urodził się 22 lipca 1878 lub 1879 roku w Warszawie. Był lekarzem, pedagogiem i wychowawca dzieci polskich i żydowskich. Przed wojną prowadził sierocińce dla dzieci w Warszawie. Był twórcą systemu wychowania, który opierał się na uznaniu dziecka za pełnowartościowego człowieka. Przeciwstawiał się rozpowszechnionej wówczas praktyce pedagogicznej polegającej na wpajaniu dziecku dyscypliny, wykluczał stosowanie kar cielesnych, potępiał praktyki zawstydzania dziecka. W latach 1926-1929 wydawał wspólnie z dziećmi popularne pisemko „Mały Przegląd”. W latach 1935-1936 wygłaszał w Polskim Radiu popularne pogadanki pt.: „Pedagogika żartobliwa” dla dzieci i rodziców. Za sprawą środowisk polskich nacjonalistów został usunięty z radia.

W getcie prowadził sierociniec dla dzieci żydowskich przy ul. Krochmalnej 29. Zginął prawdopodobnie 6 sierpnia 1942 roku w komorze gazowej w Treblince razem z dziećmi, którymi się opiekował.

(oprac. p. Zdzisława Rycyk - Lubaś)

PAMIĘCI ZMARŁYCH

    Są dwa dni w roku (1 i 2 listopada), kiedy szczególnie wspominamy zmarłych, kiedy udajemy się na wielkie nekropolie i ciche wiejskie cmentarze, by tam oddać hołd tym, którzy od nas odeszli. Myślimy o naszych najbliższych zmarłych, ale także o tych, których widzieliśmy w świecie kultury, telewizji, sportu czy polityki. W minionym roku zmarli znani:

Irena Jarocka (1946 - 21 stycznia 2012) - polska piosenkarka

Wisława Szymborska (1923 - 01 lutego 2012) - polska poetka, laureatka literackiej Nagrody Nobla

Whitney Elizabeth Houston  (1963- 11 lutego 2012) -  amerykańska piosenkarka muzyki pop i R&B, aktorka, producentka filmowa, aranżerka, autorka piosenek i była modelka. Według księgi rekordów Guinnessa była najczęściej nagradzaną artystką muzyczną w dziejach

Włodzimierz Smolarek (1957 - 7 marca 2012) - polski piłkarz

Bogusław Mec  (1947 - 11 marca 2012) - polski piosenkarz

Jan Suzin (1930 - 22 kwietnia 2012) - polski prezenter telewizyjny, lektor

Wiesław Chrzanowski (1923 - 29 kwietnia 2012), polski profesor nauk prawnych i polityk, założyciel oraz pierwszy prezes ZChN, a także marszałek Sejmu I kadencji

 Jerzy Kulej (ur. 1940 - 13 lipca 2012) - polski pięściarz, dwukrotny mistrz olimpijski, komentator sportowy

 Andrzej Łapicki (1924 - 21 lipca 2012) - polski aktor

 Jan Sawka (1946 - 9 sierpnia 2012) - polski grafik, rysownik, malarz, architekt

Neil Armstrong (1930 - 25 sierpnia 2012) - amerykański astronauta, dowódca misji Apollo 11. Pierwszy człowiek, który stanął na Księżycu, autor słynnego zdania „Dla człowieka to jeden mały krok, dla ludzkości skok ogromny”

Jerzy Jarocki (1929 -  10 października 2012) -polski reżyser teatralny.

ZAPROJEKTUJ LOGO

     Dyrektor Zespołu Szkół im. Leokadii Bergerowej w Płocku, Samorząd Uczniowski Zespołu Szkół im. Leokadii Bergerowej w Płocku oraz Szkolna Grupa Teatralno  – Dziennikarska zaprasza wszystkich uczniów do udziału w konkursie „90 LAT MINĘŁO…” w ramach Jubileuszu 90-lecia Zespołu Szkół im. L. Bergerowej w Płocku.

 Regulamin konkursu:

I. Organizator konkursu

1. Organizatorem konkursu jest Dyrektor Zespołu Szkół im. Leokadii Bergerowej w Płocku oraz Samorząd Uczniowski Zespołu Szkół im. Leokadii Bergerowej w Płocku

2. Współorganizatorem konkursu jest Szkolna Grupa Teatralno – Dziennikarska.

II. Cele konkursu

- promowanie szkoły

 - umacnianie poczucia tożsamości ze szkołą

- poszukiwanie nowych rozwiązań plastycznych, multimedialnych, itp.

III.  Przedmiot konkursu

1.     Przedmiotem konkursu jest opracowanie elementu identyfikacji wizualnej i hasła z okazji Jubileuszu 90-lecia istnienia Zespołu Szkół im. Leokadii Bergerowej w Płocku w postaci znaku graficznego, zwanego dalej „logo”.

2.      Logo będzie miało zastosowanie do celów promocyjnych Jubileuszu 90-lecia ZS im. Leokadii Bergerowej w Płocku.

IV. Uczestnicy konkursu

1.      Konkurs skierowany jest do wszystkich uczniów Zespołu Szkół im. Leokadii Bergerowej  w Płocku.

2.       Każdy uczestnik konkursu może zgłosić maksymalnie  dwie prace, opisane imieniem i nazwiskiem oraz nazwą klasy.

V. Forma pracy konkursowej:

1. Praca konkursowa musi zawierać:

a) logo i hasło w formacie A4 lub A3.

b) logo i hasła na płycie CD-R lub DVD zapisane w formacie JPG.

2. Prace, które nie spełniają wyżej wymienionych kryteriów nie będą podlegały ocenie Jury.

VI. Termin i miejsce składania prac.

Prace konkursowe opisane imieniem i nazwiskiem oraz nazwą klasy należy składać  do 19 listopada 2012 roku do p. Marzeny Markiewicz, p. Anny Jeziórskiej lub p. Adama Milewskiego.

VII. Ocena prac konkursowych

1.    Prace konkursowe oceni Jury konkursu powołane przez Dyrektora Zespołu Szkół im. Leokadii Bergerowej w Płocku.

2.      Prace oceniane będą pod względem:

- zgodności z tematem: 90- lecie istnienia Szkoły

- zastosowanych ciekawych rozwiązań plastycznych, multimedialnych

- komunikatywności dla przeciętnego odbiorcy, łatwość rozpoznania i zapamiętywania

- właściwego formatu pracy i możliwości jej powielania, przetwarzania (np. wersja kolorowa i czarno – biała)

3. Jury dokona wyboru trzech najwyżej ocenionych prac konkursowych. Praca zajmująca pierwsze miejsce zostanie wykorzystana do celów promocyjnych Jubileuszu 90-lecia Szkoły.

VIII. Rozstrzygnięcie konkursu

1.      Ogłoszenie wyników konkursu nastąpi do końca listopada 2012 r.

2.      Wyniki konkursu zostaną opublikowane na szkolnym blogu (www.zsberg.blogspot.com ) oraz tablicy informacyjnej Samorządu Uczniowskiego.

3.      Organizator konkursu zastrzega sobie prawo do nierozstrzygania konkursu.

IX. Nagrody

1.      Dla zwycięzców konkursu przewidziane są nagrody-upominki.

2.      Wszyscy uczestnicy konkursu otrzymają pamiątkowe dyplomy.

X. Prawa autorskie

1. Zwycięska praca konkursowa stanie się własnością Organizatora.

 

 

 

KONKURS PLASTYCZNY

          Uczniów naszej szkoły zapraszamy do udziału w Wojewódzkim Konkursie Plastycznym „Transplantacja - dar życia. Jestem na TAK”. Organizatorami Konkursu są Wojewoda Mazowiecki, Mazowiecki Kurator Oświaty, Warszawski Uniwersytet Medyczny, Polska Unia Medycyny Transplantacyjnej oraz Centrum Organizacyjno – Koordynacyjne do Spraw Transplantacji „Poltransplant”. Uczestnicy Konkursu wykonują indywidualne prace promujące ideę transplantacji na formacie A3 lub A4 w dowolnej, trwałej, płaskiej technice plastycznej (malarstwo, rysunek, grafika, itp.). Trzy najlepsze prace zostaną przekazane do oceny na kolejnym etapie konkursu. Prace należy składać do p. Justyny Wójcik.

TRANSPLANTACJA - DAR ŻYCIA

        Dziś, w Zespole Szkół Nr 6 w Płocku odbyła się konferencja "Transplantacja - dar życia. Jestem na tak". Zorganizowała ją Polska Unia Medycyny Transplantacyjnej, Mazowieckie Samorządowe Centrum Doskonalenia Nauczycieli w ramach realizacji programu „Partnerstwo dla transplantacji” pod patronatem Ministerstwa Zdrowia we współpracy z Kuratorium Oświaty w Warszawie Delegaturą w Płocku. O tym, na czym polega pobieranie i przeszczepianie narządów, jakie potrzeby i możliwości oraz  bariery ma polska transplantologia opowiadał prof. dr hab. nauk medycznych Paweł Nyckowski (z pochodzenia płocczanin, pracownik Kliniki Chirurgii Ogólnej, Transpalntacyjnej i Wątroby Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, koordynator projektu "Partnerstwo dla transplantacji").  O życiu po przeszczepie mówiła pani Maria Zakościelna (pacjentka, której przed kilkoma laty przeszczepiono wątrobę; dyrektor jednego z polskich ośrodków dla dzieci niepełnosprawnych intelektualnie i autystycznych).

     Jak podkreślali prelegenci projekt "Partnerstwo dla transplantacji" ma na celu uzyskanie społecznego poparcia dla idei dawstwa narządów, a także zwiększenie liczby przeszczepów poprzez utworzenie stanowisk koordynatorów transplantacyjnych w szpitalach. Profesor Paweł Nyckowski podkreślał, że każdy powinien zastanowić się nad własnym stanowiskiem w sprawie transplantacji i poinformować o nim najbliższych, jednocześnie pamiętając o słowach starożytnego poety Horacego - "Non omnis moriar" ("Nie wszystek umrę").

     A oto kilka pytań, odpowiedzi i wiadomości z dzisiejszej konferencji, które mamy nadzieję, zainteresują Was tematyką transplantologii.

 

- Jaki dokument reguluje prawo w zakresie transplantacji?

Prawo w zakresie pobierania i przeszczepiania narządów reguluje ustawa transpalntacyjna. Warto jednak pamiętać, że mimo, iż ustawa daje możliwość pobrania narządów od zmarłego (jeśli nie wyraził sprzeciwu za życia), to w Polsce nie robi się tego wbrew woli rodziny.

 

- Kto przeprowadza z rodziną zmarłego rozmowę na temat transplantacji?

Koordynator transplantacyjny. Często w asyście księdza.

 

- Jaki jest stosunek kościoła do tematu transplantologii?

Kościół katolicki popiera transplantologię. Bezpośrednie poparcie dla transplantacji wyraził Papież Jan Paweł II w encyklice „Evangelium Vitae”. Żadna religia nie odrzuca jej jednoznacznie, ajedynie niektóre stawiają pewne wymogi.  

 

- Kiedy wiadomo, że człowiek już nie żyje i można pobrać od niego narządy do przeszczepu?

Człowieka uważa się za zmarłego,gdy mamy do czynienia ze śmiercią mózgu, która jest stanem nieodwracalnym. Śmierć mózgu powstaje w wyniku nieodwracalnego uszkodzenia m.in. pnia mózgu – struktury odpowiedzialnej za funkcje oddychania. W takim przypadku utrzymanie pacjenta przy życiu uzyskiwane jest dzięki respiratorowi - maszynie dostarczającej tlen do organizmu pacjenta. Stan śmierci mózgowej jest nieodwracalny, nie ma w nim szans na wybudzenie, tak jak zdarza się to w śpiączce. Powołuje się wówczas specjalny zespół lekarski, który na podstawie pewnych testów stwierdza, że rzeczywiąście doszło do śmierci mózgu.

 

- Jeśli za życia wyrażę zgodę na przeszczep moich narządów, to czy w przypadku nagłego wypadku lekarze zrobią wszystko by mnie ratować?

Oczywiście, gdyż jest to ich obowiązkiem. Dopiero po wyczerpaniu wszystkich dostępnych form ratowania życia i leczenia oraz po stwierdzeniu śmierci mózgu pacjenta mogą podjąć działania zmierzające do pobrania narządów.

 

- Czym jest domniemana zgoda na pobranie narządów?

Zakłada się, że jeśli osoba za życia nie wyraziła swojego sprzeciwu, to po jej śmierci można pobrać od niej narządy do przeszczepu. Dlatego tak ważne jest to, aby podjąć decyzję i poinformować o niej bliskich.

 

- Co oznacza skrót CRS?

CRS jest Centralnym Rejestrem Sprzeciwów, czyli ogólnopolskim zbiorem sprzeciwów złożonych osobiście lub listownie w Centrum Organizacyjno-Koordynacyjnym do spraw Transplantacji  Sprzeciw składa się na specjalnym formularzu dostępnym w zakładach opieki zdrowotnej lub na stronie www. poltransplant.org.pl.

 

- Czym jest oświadczenie woli?

Oświadczenie woli jest pisemną deklaracją zgody na pobranie narządów po śmierci osoby, która ją podpisała. Nie jest formalnym dokumentem, lecz wskazówką dla najbliższej rodziny w sytuacji podjęcia decyzji o pobraniu. Wypełniony druczek nosimy przy sobie w dokumentach np. obok dowodu osobistego, prawa jazdy itp. Wcześniej jednak pamiętajmy, że należy pokazać go najbliższym by znali nasze intencje. Druk można pobrać np. ze strony www.przeszczep.pl

 

- Czy osoba niepełnoletnia może wyrazić zgodę na pobranie narządów w przypadku śmierci?

Osoba niepełnoletnia nie może wyrazić prawnej zgody na oddanie narządów po śmierci. Może jednak poinformować o swojej decyzji rodziców.

 

- W jakim czasie narządy muszą być pobrane z ciała zmarłego, aby były przydatne do przeszczepu?

Od śmierci człowieka do pobrania nie może upłynąć więcej niż kilka do kilkunastu godzin. Po wyjęciu z ciała zmarłego narządy muszą być przeszczepione w ciągu kilku godzin, np. serce do 4,5 godziny, wątroba do 12 godzin, nerka do 20 godzin.

 

- Czy można przeszczepiać jednocześńie tylko jeden narząd?

Nie, możliwe jest przeszczepienie kilku narządów jednocześnie.

 

- Czy od zmarłego pobiera się tylko jeden narząd?

O tym, jakie narządy chcemy oddać, możemy zadycydować za życia sami. Od zmarłego można pobrać wiele przydatnych narządów. Ciało pozostaje tu w takim stanie, jak po każdej operacji, tak aby rodzina mogła je godnie pożegnać i pogrzebać. 

 

- Czy narząd po przeszczepie zaczyna działać od razu samodzielnie?

Tak, z wyjątkiem serca, które trzeba pobudzić.

 

- Czy przeszczepiony narząd, który się "nie przyjął" może być użyty ponownie?

Niestety nie. Ale istnieje możliwość retransplantacji, czyli ponownych przeszczepów narządów od innych dawców.

 

- Czy wiek jest barierą w przypadku transplantacji?

Nie liczy się wiek, tylko stan narządu. A mówiąc żartobliwie przeciwskazaniem do operacji jest wiek chirurga a nie chorego :)

 

- Czy rodzina zmarłego pozna osobę, której przeszczepiono narządy  lub chory pozna dane dawcy?

Nie

 

- Czy narządy do przeszczepu pobiera się tylko od zmarłych?

Nie, istnieje tak zwane "żywe dawstwo". Za życia można oddać nerkę, część wątroby, częśc płuca.

 

- Kto w takich przypadkach może być dawcą?

Dawcą może być ktoś z najbliższej rodziny (pokrewieństwo w linii prostej) lub w szczególnie uzasadnionych przypadkach inna osoba za zgodą sądu.

 

- Czy można sprzedać jakiś narząd?

Nie, sprzedaż narządów jest przestępstwem podlegającym wysokiej karze.

 

- Czy można ubiegać się o przeszczep za granicą w ramach refundacji NFZ?

Tak, w przypadku przeszczepu płuc. Inne przeszczepy są realizowane w Polsce na bieżąco, bez długiego oczekiwania.

 

- Czy można przszczepiać ludziom narządy zwierząt?

Dokonywano eksperymentalnie pojedynczych prób pobierania narządów zwierząt do przeszczepów dla ludzi jednak zakończyły się one niepowodzeniem.

 

Przydatne linki:

www.przeszczep.pl

http://www.dawca.pl/
http://www.transplantacje.org
http://www.oswiadczeniewoli.com.pl/
http://www.poltransplant.org.pl/

 

 

               "Nie zabieraj swoich narządów do nieba. Tam wiedzą, że są potrzebne na ziemi".

 

 

(W konferencji uczestniczyła p. Anna Jeziórska)